برای تو که بهترینی

من دری که با کلید آن تو را شناختم هرگز نخواهم بست ، حتی اگر تمام عاقلان دنیا مرا به جرم راندن عقل از پنجره تفکر پای میز محاکمه ببرند به جرأت می گویم خیلی پر رنگ تر دوست داشتن تو دوستت دارم اما نه مثل قدیم.

من مدت هاست که هر چه می گذرد بی دلیل بیشتر دوستت دارم اما این بار نه مثل مجنون نه مثل لیلی و نه مثل تمام آنهایی که با جهت یا بی علت اسطوره شدند ، تنها مثل خودم ، مثل آوا ، تا هر وقت که بخواهی دوستت دارم.من همان آوای روز های اولم با این تفاوت که بیشتر دوستت دارم نه اینکه خودت نخواهی...ن وقت هم در دلم دوستت د ارم بی آنکه بدانی.

مراقب چیز هایی که شکستند و کاریشان هم نمی شود کرد و مراقب آنهایی که هنوز هم می شود مانع شکستنشان شد باش ، باز هم برایت می نویسم اما این بار دیگر کافیست...

آسوده تر از سطر های اول

آوا87.10.20

بگذار اعتراف کنم تو نیستی همه غریبه اند،آشنایئشان را به رخ بیگانگی ام می کشند و من بی آنکه اعتنایی کنم به نرمی عبور یک قاصدک از سر انگشتان لطیف یک پونه وحشی از کنارشان می گذرم و با مهی از جنس نیاز به پنجره ای از نسل دلهای شکستنی با سرخی غروب انتظار ناب آمدنت را نقاشی می کنم و خدا بی صدا به تو الهام می کند که آن درختری که پائیز آن سال از عشق تو د یوانه ترینش کردم دیگر نزدیک است هوای تکرار قصه ی مجنون در بیابان سرگردانی به سرش بزند و با اشاره ات می پرسی مگر من چقدر دیر کردم که تو دوباره...

حق با توست عزیزم من دوباره...

من امروز باز هم از آن دوباره ها شدم ، از آنهایی که درمانش تنها به پایان رسیدن در معبد نارنجی شانه های توست...

من دوباره...

دوباره دل هوای دستای مهربونت و لبخند دلنشینت رو کرده...

من دوباره نا سازگار شدم...

از بد روزگار آوات شده ناسازگار...

نمی خوای کممکش کنی؟؟؟

ناگهان گریه ام گرفت...

ار یاد نبر که از یاد نبردمت

از یاد نبر که تمام این روزها

با هر زنگ نا به هنگام تلفن

از جا پریدم و سرا پا گوش شدم

و به جای تو

همسایه ای

دوستی

فامیلی پشت خط بود!

از یاد نبر که همیشه

در این ااق لعنتی باران بارید!

از یاد نبر که - با تمامی این احوال -

همیشه اشتیاق تکرار نرانه ها با من بود!

همیشه این من بودم که

برای پرسشی ساده پا پیش می گذاشتم!

همیشه حنجره من

هوا خواه خواندن آواز آرزو ها بود!

همیشه این چشم بی قرار...

یک نفر صدای آن ضبط لاکردار را کم کند!

عشق من ، تموم آرزوی من!...